Bo żyć trzeba mieć z kim

Są tak chwile niebywałe Chwile, w których wszystko zmienia Dotyk jeden, jedno słowo – przyrzeczenie współistnienia Jest poczucie prawdziwości, Której treść się już nie zmienia Wówczas trwale w sercu gości Siła wsparcia zapewnienia Są uczucia wpływające W wszystkie pustek twych przestrzenie Ich działanie wzmacniające Daje wówczas ukojenie Twym rozterkom Bo gdy w sercu cię zaboli Mocno tak, że szkoda życia Nie odegra ważnej roli Próba zgonu od przepicia Nie jest wtedy niczym ważnym Twa chroniona autonomia Gdyż, jeżeli coś się stanie, Warto by choć ktoś cię wspomniał – - jaki byłeś