Mili państwo, pośród licznych opowiastek satyrycznych, z których nieraz miły słuchacz mój się śmiał, nie publikowałem słodkiej i niegłupiej anegdotki o facecie, który ze mną w szachy grał. Choć niewąsko był obryty, znał roszady i gambity, bo teorię z mądrych książek kuł od lat, grałem z nim bez przyjemności, bowiem grywał słabo dość - i już po paru ruchach mu mówiłem: "Mat". Aż tu facet dnia pewnego krzyknął mi, że dosyć tego, że tu jakiś podły spisek miejsce ma, bowiem prawda historyczna i konieczność dialektyczna żąda, by wygrywał tylko on - nie ja! Na protesty me nieczuły, rzekł: "Zmieniamy gry reguły, bo nie wytrzymują one życia prób, od tej pory nie ma skuchy - na twój ruch - trzy moje ruchy i za każdy zbity pionek bierzesz w dziób!" Na krzesełku się poprawił, za plecami mi postawił byków trzech, na widok których trzęsie febra, trzy figurki naraz ruszył, dziób mi puchnie, płoną uszy... Najśmieszniejsze, że on chyba znowu przegra...