za szumiącym wodospadem i łąką pełną białych tulipanów siedziała staruszka coś mówiła do siebie lecz kiedy nadleciały zielone motyle łąką zaczęła błyskać wszystkimi kolorami tęczy pojaśniało i melodyjnie chmury rozsunęły się pojawiło się piękne słońce i wraz z nim bociany jaskółki leniwe sowy blada nabrała promiennych rumieńców i przypomniała sobie pierwszą miłość stała jak zaczarowana w rękach bukiet pachnących polnych kwiatów rozmijała się myślami z teraźniejszością ponownie była młoda ponownie jej broda odzyskała dawną jędrność bez wąsów zmierzała do groty leśniczego habuby zork w leśnych mutacjach pantalonów i gniadych koni siwe nietoperze napromieniane krzyżowały podbródki było to jedynie złudzenie a może była to tylko katatonia?