biały szept zwinięty pod porcelanową elektryczną sprzączką na języku rzemyki dyndające w śród płomiennych oczu iskrzących ugotowanym w krupniku i jeszcze panna stenia nie wiedzieć czemu nieubrana tańczy z rozpuszczonymi włosami kicając jak zajączek w śród sałaty w sielskiej atmosferze duszno i wilgotno na przemian słońce miga szybujące zmienne pejzaże jak w kalejdoskopie z nogi na nogę przewrotne dźwięcznie w oddali białe motyle fruwają koty z przymrożonymi oczami wypatrują myszek świtanie parno i duszno cisza i szepty miłosne tańce godowe zwierząt pieski znaczą terytoria