Fiołkowooka przycupęła pod ciężarem
talentu. Klęczy na jasnym dywanie i pisze
na pożółkłej kartce... Kreśli zwrotek parę
i patrzy w kolorowych marzeń kliszę...

Oczy - przestrzeń nieba z oceanem
połączona i zamknięta burzą loków.W skroniach
liliowych myśli biegną ku rymom zbłąkanym.
Pióro tonie w śnieżnobiałych dłoniach.

Słowa cisną się na papier- jakby rozumiały
potęgę natchnienia...One pozostaną,
gdy ona odejdzie, tam w mieście ospałym
w wiecznego snu głębię niepoznaną...