Oczy...jakież ona ma oczy? Czy jak niebo błękitne? Czy jak węgiel czarne? A może jak kot dzikie, zielenią przetkane? W oczach tych iskierki radości, łez perły, złości gromy. W oczach tych źródło miłości, dobra krynice i łagodności. W oczach tych świata odbicie, wyrocznia szczęścia mojego. Oczu tych spojrzenie poważne chłopca zmieniało w mężczyznę. A teraz ... a teraz nie pamiętam. Patrzyłem, a nie widzialem, jak ślepiec ich blaskiem rażony.