w kolejną drogę ruszamy ospale i świat barwnych kształtów znów mknie słychać westchnienia - "za oknem wspaniale" przed samym nosem jednak już nie w labiryncie potu, zgiełku i duchoty walizki tandety mienionej osobą popychasz i ciągniesz pełen ochoty by zmianę przedziału wygrać ze sobą mijane stacje to obraz rozpaczy konduktor sam jeden uśmiecha się on jest tu prawem, wysiada więc każdy gdzie pociąg bieg kończy? a któż to wie