Przejdź do treści
Czytanie

stuk... puk...

Egzystencjalne
w kolejną drogę ruszamy ospale i świat barwnych kształtów znów mknie słychać westchnienia - "za oknem wspaniale" przed samym nosem jednak już nie w labiryncie potu, zgiełku i duchoty walizki tandety mienionej osobą popychasz i ciągniesz pełen ochoty by zmianę przedziału wygrać ze sobą mijane stacje to obraz rozpaczy konduktor sam jeden uśmiecha się on jest tu prawem, wysiada więc każdy gdzie pociąg bieg kończy? a któż to wie
144 wyświetlenia

Komentarze (6)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

gizela1 13 lat temu
nie mów ruszamy bo ja nie ruszam:))))
Presumpcja 13 lat temu
'tego nie znasz -bardzo wymuszone
dr...k 13 lat temu
odnoszę podobne wrażenie, mimo iż jestem ze wschodu

pomyślę zatem nad ostatecznym kształtem ostatniego wersu, ew. sugestie mile widziane
K
kaja-maja 13 lat temu
zazwyczaj w kansenie a człowiek na cmentarzu w:)
Ale gdzie indziej tego wchodu nie ma, więc razi.
dr...k 11 lat temu
poprawione jakby
0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.