zanurzona w marzeniu ledwie dotyka myśli brzegiem duszy zamyślona w bezmiarze wód jakby zafascynowana tym co może być tak piękne rozdarte niebo wyciaga szare ramiona by objąć to wszystko pozostaje na brzegu czyżby bała się dalej pójść nie wiedząc co niesie odległy los wróżbę z piasku układa wiatr samych czarnych kart stos niebo nie sprzyja dzisiaj marzeniom a jednak one są w bezgranicznym obszarze pamięci zostały stare złe ślady może pora ruszyć w morze odnaleźć w nim przeznaczenie odszukać to co zgubiła tkwiąc na brzegu