Tam gdzie nie możesz być, więc po co czekać?

Zauważyłem że tylko napisać coś mogę Próbowałem obrazy malować Układać melodię Nawet filmy nagrywać Lecz nic mi takiego nie wychodzi Nic nie ukaże tych moich uczuć Malowidła wychodzą jak stos połamanych gałęzi Filmy jak widok pijaka pod nocnym sklepem A muzyka jak odgłos zarzynanych świń Tylko tych kilka słów coś wyraża Nie jest łatwo tak pokazać Co serce czuje co boli Nie jest łatwo napisać też Bo czasem trzeba zobaczyć Więc tak sobie Gdy malować nie umiem Zawieszam obraz w kąciku oka I tak gdy melodia mi się nie układa Puszczam cicho nut kilka lokalnego radia A zamiast nagrywania filmu Właczam na ekran przed sobą liczne gify Zapełnia się więc całość z tym wszystkim Układa myśli i uczucia na słowa zamienia W kilku barwach powstają wyrazy I każdy nowy tekst opublikowany roboczy Zawsze do tej poprawki I dobrze cieszę się Bo mogę dopisywać wciąż Aż stanie się owocem dojrzałym Czasem tak jak z przemijaniem Zniekształcają się poprzednie nagle zdania W inny schemat nadając zamieszanie Emblemat niezrozumienia W rytmie tej układanki Od rana do wieczora Tkwię i pracuję Kończę i nieskończone zaczynam od nowa Nie nadążam czasem w tej całej machinie Jakby prześwietlić mój mózg i nadać barwy Obszarom aktywnym to wyjdzie pewnie Tęczowy pejzaż kolorów z przewagą Mrugającej szarozłocistej mgły Raz to po lewej A raz po prawej stronie W tym całym szaleństwie życia Bo pisząc żyję Zapominam o jednym O Tobie - siedzisz skulona w kącie Wypatrujesz porannego słońca Może wstanie i zapomnie Może spojrzy na mnie? I wypatrujesz nocy Może przed snem dobranoc Z pocałunkiem Czule powie? Daremnie Mnie już nie ma Jestem tylko w tej kolizji Wspomnień Tęsknoty Czy mojej Czy Twojej Nie wiem Ale daleko I widzę tylko Zarysy I słyszę tylko Szumy Szkoda czekać