Błądzenie

Po zajęczych ścieżkach błądziłem,

wydeptanych przez dojrzałe zboża,

mgły wieczorne-dobranoc-mówiły,

a witały mnie poranne zorze.



Poprzez lasy pachnące żywicą,

z szeleszczącą ścieżką pod nogami,

chłodne rosy moczyły mi stopy,

gdym wędrował kwietnymi łąkami.



Przedzierałem się gąszczami zycia,

na mej drodze kamienie i głogi,

ostre kolce ludzkiego cierpienia,

kaleczyły me serce i nogi.



Ac,odpocząć po długiej wędrówce,

chociaż życia jest ciągle za mało,

zasnąć cicho,w cieniu polnej gruszy,

dać wytchnienie i duszy i ciału.



Niechaj szumią mi liście zielone,

niech usypie cykanie świerszczowe

i nie mroki mogilne,wilgotne,

tylko słońce i błękit nad głową.



Tę modlitwę,strudzony wędrowiec,

już dojrzały,jak dojrzałe zboże,

umęczony życiową wędrówką,

pozwól Panie,niech przed Tobą złożę.



Tylko nie sądź mnie nazbyt surowo,

choć nie zawsze sprawiedliwym byłem,

jedno tylko mam wytłumaczenie-

po raz pierwszy i ostatni żyłem.



Za pokutę zadaj mi,o Panie,

za me grzechy ukarz należycie,

abym mógł je naprawić w pszyszłości,

skarz mnie,Panie,na powtórne życie.,