bo tkwiąc w międzysłowach
gdy nagość przypomina
o rozstaniu a nieobecność
wyciąga obronną ręką tęsknotę
psujesz poranną pogodę

bo grając bez ryzyka gdy nie ma zabawy
a wszystkie niezmarnowane szanse
już dawno wędrują lepszym jutrom
tkwisz w obłokach

bo nadając sobie nowe imię
nie pamiętając poprzedniego
zawsze oczekując zmian
nie wyrzucasz starego

bo często chcąc uwierzyć
w to co mówisz
kłamiesz w to
o czym myślisz

bo umykając porankowi, gdy deszcz,
który nie jest odpowiedzią na upał
dając upust zwiastunom pustych ulic
nie widzisz tęczy