Przejdź do treści
Czytanie

Teatr życia

Promień światła spoczął na skroni,
aktor życia zamilkł, zamyślony,
posłuszny, w gestach już znanych,
w letnim życia poranka pogoni,
niemym teatrze ludzkich postaci,
krzycząc w duszy,
zimnym spojrzeniem narratora,
swą rolę odgrywa,
przyśpiesza, zdyszany, zabłąkany,
w ruchach mimicznych,
latami zapamiętywanych,
odgłosach jęków,
setki razy powtarzanych,
do bólu, męka daremna,
świat mizerny, dotykiem chwalony,
aplauzem jednostek nagrodzony.
56 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

1 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.