Przejdź do treści
Czytanie

przeciąganie

po latach dwudziestu
iść już mogłem w cichości
drgające przestworza niczym struny
dotykać i płonąć
płonąć razem z nimi
w ogniu białej muzyki

deszcze i trawy
były mi nieobce
lasy i widnokręgi
co wzrokiem ciąłem
(niczym nożem chleb)
już pokochałem
łzy też
gdy nad ranem
ranną duszą
słonecznik całowałem
ze szczęścia
że dookoła taka pustka

tylko wody mi brakło
gdy w malignę człowiek wszedł
tak jakoś królewsko
choć bez korony
duchem kładłem mu
najlepsze życzenia

i znów po latach dwudziestu
mogłem dalej iść w cichości
gwiazdy wąchać
palić księżyce
a nad ranem
poronioną duszą
całować słoneczniki.

53 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

1 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.