Rozsypały się letnie wspomnienia czas pordzewiał jesienią zakrył mgłą ciepło poranków pozrywał ostanie żółte liście sponiewierane marzenia czas schował woalem pajęczyn jesienią tylko pod pachą starość maszeruje posuwistym drobnym krokiem spogląda do okien wypatruje nadziei Przebija przez chmury cieżkie promyk słońca wskazuje że żyć nadal warto i patrzeć trzeba by dojrzeć piękno w drugim człowieku zobaczyć człowieka kochać i być kochanym na słodki dotyk pragnień kojących razem iść w marzenia trzeba żyć.....