Poranne mgły.

Ucichł trzepot skrzydeł nocnego motyla świat ujrzał słońce nieśmiało zza horyzontu przeciągające się po nocy promieniami za mgieł dotykać zaczyna świata swymi mackami złotymi budzi życie w świetle słońca mrużę oczy wypatrując wspomnienie snów nocnych niezapomnianych podróży sennych wykluwa się senna nadzieja na Ciebie lepka od mgieł poranka mlecznym oparem przysłania rzeczywistość gęsta , błyszcząca od rosy krucha na światło co je rozpędzi za promienie marzeń nie wychodzi za chwilę zniknie w zakamarkach ziemi by jutro odżyć na nowo z nadzieją na nowy czas.....