jeszcze nas księżyc oczaruje
jeszcze nas gwiazdy wezmą pod rękę
jeszcze nas drzewa obejmą czule
jeszcze nam wiatr potarga włosy
jeszcze nam konie kopytami
wskrzeszą pieśni zapomniane
jeszcze nas grzywy rozchełstane
zabiorą tam gdzie czeka wiosna
gdzie kwiat czeremchy utęskniony
muśnięć smukłości naszych palców
czeka tylko na stosowną chwilę
by nas wyzwolić z wszystkich lęków
i zaprowadzić w sad opętany dojrzewaniem
gdzie nasze źródło jeszcze bije
tam w starej studni z cembrowiną
z której piliśmy pierwszą miłość
jeszcze wrócimy pod namiot nocy
gdzie skrywaliśmy blask ogniska
na swoich twarzach gasząc płomień
przecudną mową warg i języka
gdzie wszystkie sprawy ziemskie i boskie
warte były grzechu aniołów
splecionych skrzydeł i oddechów
mówisz że szron już że jesień
popatrz-świt rozsuwa kurtynę
dzień taki sam jak wczoraj i konie
gasnące gwiazdy w rozwianych grzywach
a słońce takie samo nasze
jak odrobina wiary w szczęście