kiedy odsłonisz mnie pierwszą ujrzysz tylko zarys nogi zbite na krzyż gwoździem który leży gdzieś pośrodku zmysłów pamiętnika w ciemnej okładce nie chcę pamiętać stwarzania mnie z dnia na dzień w obcym ci języku tłumaczyć braku zaproszenia do uwalniania motyli z klasera rozkosznie przyjmującego szpilę gdy serce bije wciąż tym samym lękiem w rozpoznawaniu tamtego dotyku nie padło słowo padła łza i już nie wiem pierwsza czy ostatnia pod zdrewniałe stopy bezbronne już mnie nie rozbierzesz na zmysłową stronę rozpiętym rozporkiem i nie ubierzesz w nagi księżyc na wzgórzu roztrzaskany o rzeczywistość teraz tylko zegar i ja dzielimy się czekaniem na zgarbiony płaszcz