zabrałaś z sobą tajemnicę cienia jak umarli wiarę w nieśmiertelność weszłaś w środek południa zanim oddech białego wieczoru nie porwał cię z powrotem w pościel jakby cię gonił krzyk agonii z czerwonym niebem na miękkim dywanie między kartkami kalendarza wyprasowane ciało pod ciemnym krawatem jak kulki z papieru poety wpychane z powrotem do gardła tapczan zbyt szeroki na jedną samotność ból wyprowadza daleko za miasto ostatni papieros sen milczy jak kamień u wlotu dnia gdzie słońce przystaje ciemniejsze niż wczoraj już nie wystarcza mi obrączka wiatru z którą przychodzisz do mego pokoju choć źrenice w księżycu wrzosami się mienią a pająk rozpoczyna wędrówkę od drzwi do komina dziergając setną dziurkę mereżki