rozbieram się z życia historii ściągam spodnie koszulę na krawędzi krzesła krawat jak zbrojni idę w objęcia Morfeusza nic nie przeszkadza dwie skarpetki czuć morzem cicho cichaj jak głusza po z mroku w serduchu nadzieje na lepsze gorzej być nie może nikt nie pomoże jeśli sami o siebie nie zadbamy a kiedy się położę ułożę wygodnie przytulony do ukochanej masuję dłonie usypiam nakarmiony bliskim ciepłem oderwany od spraw przyziemnych zapatrzony w oczy żony śnię dzieci w swoich gniazdkach czekam na świt długo go nie było tylko deszcz kilka spraw na sercu żal kiedyś będzie nas brak