rozbieram się z życia na krawędzi krzesła krawat w objęciach Morfeusza dwie skarpetki głusza po z mroku w serduchu nadzieje na lepsze gorzej być nie może a kiedy się ułożę wygodnie oderwany od spraw przyziemnych poczekam na świt zapatrzony w oczy żony i dzieci tylko deszcz na sercu żal