strach gorszy od bólu zakwita w myślach jak chwast w polu zamyślony zagubiony w sercu skarb kiełkuje ziarno nadziei w zlęknionej duszy zielono w koło gdzie dolina ściele radości koniczynę niezatopieni w smutku bez szans na lepsze jutro biegniemy do światła bram z blizną na czole gdzie bat zaznaczył piętno znak czasu głupio gdy człowiek jest bez szans nadzieja umarła z nią cały świat