deszcz moczy policzki ciężka łza krople rosy wiszą na konwalii białych dzbanuszkach wiatr we włosach w gnieździe ptak wije supły gniazda na skroni zabielała oznaka starzenia pędzi nieujarzmiony czas nabieram lat kilka dat w dłoni twoja ciepła dłoń chwile w pamięci utrwalam smutne spojrzenia jakby było czegoś brak czegoś brak niezrozumiały sens wszystko układ jak pasjansa po długim dniu napełniony jestestwem niebo wciąga głodne oczy ich blask myśli jak fale czasem sztorm