dajcie spokój

wokół ciasno ani chwili na spokój czas zapiernicza drzemka szybka pęka sen już nie mogę wymiękam co się dzieje im starszy tym więcej roboty przecież niczego nie brakuje liczę na siebie coś się śmieje szarpie wyrywa wydziera wnika wkręca na zakrętach nie wyhamuję odejść nie ma dokąd w kąty zagląda system popsuty napędzany psychotropami usycham znikam wypalony skręt nie działa na wieki komórki szare zjadają się wzajem burza hormonów burza nad stawem wyczesane myśli suną krajem wyobraźni chorej ze strachu nad przepaścią nad padołem nad człowiekiem wokół ciasno ani chwili na spokój