przyciąga ciemna strona Księżyca uderza niewiadoma patrzy w niebo ludzie jak tarnina tarka jest dobra po pierwszych przymrozkach dziadek ją zrywał na sok i wino człowiek jak wiele ma wspólnego z trawą co łąki i rowy porasta bujnie wyrasta usycha delikatna łamie się słaba spala na popiół użyźnia ziemię wyrasta nowa historia się powtarza jak słowa kaznodziei ludzie mokną na deszczu on po szybach spływa łzy mieszkają głęboko w oczach wylewem na policzkach zmarszczonych jak ziemia spierzchnięta