jak ćma szuka nocy oszukana płonieniem świecy drżącym trzepotem zawija banknoty dusz kroczy bladym świtem miesza się życiem tu i tam zapomniane słowa wyskrobuję z szuflady płonie tęcza z nią pedały serca biciem oddechem życia klękam przed samym sobą bo nie ma nikogo by uwierzyć w błocie grzechu chylą czoła barbarzyńcy co w słońcu giną grzechy prawda ukryta póki co gdzieś na dnie tępy ludzie z ciemnogrodu pchasz życie prosto nad przepaści czeluści złamany grosz w kieszeni śmierdzi krwią zmarszczony jak rodzynek budzisz się ze snu bolą golenie słowa trawią treść ćma duchem nie morduj jej niechaj płynie od okna po kres