jestem tutaj gdzie być nie powinienem tam gdzie byłem tylko chwasty dom w ruinie zapominam lecz szkoda lat dziecinnych zapachu łąk śpiewu ptaków gołębi na dachu włóczęga wędrówką zmienną nowe miejsca jednak obcy nie znam nikogo mimo że bywa miło czuję że muszę wrócić nad swoją rzekę gdzie każda ścieżka zapisana pewną historią wspomnienia odświeżyć i poczuć smak ust dziewczyny która czeka wciąż przed swoim domem maluję w pamięci obraz wyryłem serce dla niej kurz pokrył meble w pokoju w domu nie mieszka nikt prócz pająków zaklęty czas w starej kukułce nie budzi mnie nic prócz zimna