wietrze co bezkresie gnasz deszcz obmywa zmęczoną twarz wąskie drogi jak krople z pod powieki sączy się życie przez palce jednej ręki niesiony losem omijam czas nie liczę dni są ze mną wspominam lata beztroski nad sadzawką moczę stopy zapomniane zdjęcia w głowie pokrył kurz wiele by opowiadać dokąd zanieść słowa radości