spleciony dzień jak kosmyk włosów dotykam delikatnie ułamka chwili palcem przecieram stary zakurzony regał składam myśli w ozdobione słowa wiatr miesza liście na podwórku jakby je gonił osłabł po czasie na ławce wrony czarne jedzą kanapkę o tej porze biją dzwony na kościelnej wieży nieuchwytny dzień ucieka za horyzont nie nadali serialu kury poszły wcześniej spać szkoda marnować czasu na pogaduchy klei się dyńka do podusi precz maro zła