zmieścić w sobie odwagę by przejść środkiem morza po falach sztorm uciszyć zaraz po przebudzeniu dźwigać w sobie taka wiarę w Boga siła napędza krew jak koła młyńskie obudź się człowieku wydaj owoc prawda z pokorą usprawiedliwia prawda wyzwala jak słowa z ust niewinnych z ust czystego serca dać się przybić do krzyża ile to siły samozaparcia ile wiary ile miłości do człowieka a ty się złościsz dąsasz wymówka mi się zastawiasz jesteś ślepy jak pół miasta dopiero dwunasta środek dnia dla człowieka mówisz tylko praca pytasz echo nie odpowiada a gdzie czas na odpowiedź czy z innymi żyjesz w zgodzie nie grzesz więcej idź po drodze idź i nikt nic nie powie