poezja niesie nadzieję rozsiewa prawdę na gruncie grzech jak chwast niszczy ją każdym dniem z brakiem sił idzie dalej przez dzień śni nocą sen zaległych wspomnień pod powieki wciska obraz czasów dziecięcych trosk i uniesień ponad smak gorzki jak piołun na ból na stan zapomnienia złych szemranych dłoniach co niszczą sumienie i piękne myśli w głowie poezja ach co za słowa co za nimi się chowa