na antypodach na samym dnie biegnę w krainę snów w cichym kącie ukrywam nadzieję patrząc w twoje oczy widzę miłość co zakwita piękny to dzień gdy wszyscy kochają wzajemność brak słów by wyrazić co w sercu kiełkuje i bije mocno w pierś pod swetrem pod skórą to szczęście co rozpruwa uśmiechy i zmienia twarze na łagodne nie te dzisiejsze poważne straszne jak krzyk co napędza lęki z ciemnych dziur biegnę za tobą samemu ciężko samemu niedobrze we dwoje pokonamy mrok gdy słońce spada na zachodzie ciemny las a my idziemy śmiało przez zaorane życia pole nachodzą dni gdy kres Bóg położy zerwie chwasty niepowodzeń na antypodach ułożę lęk ułożę serię niepowodzeń teraz śpij obok mnie obok jak szczęścia dwa w dłoni