nabierz trochę pokory kłamstwa zaniedbane tracą blask na kolana sługo posążków światło w duszy blednie jak cień na wierzch jak sen wypływa sprawiedliwość przegrani w bitwie wygrywają życie nie miejsce tracić czas los do przodu strąca słabych do lochu na wierzchu skorupa jak twarz w środku echo i pustka