potrafiła do snu szeptać legendy wieczorem w zamilczeniu dumała mogła godzinami milczeć w trzynastu językach świeca dogasała ciem się nie dopatruj wyfrunęły do ogrodu przed gankiem noc spowiła w oddali muzyka płynie strumieniem las szeleści trzeszczą gałęzie zapiszczy zawoła trzęsą się dłonie samotne zimne od niedotykania zasypia w połowie okryta żalem wspomnień