obłędny rycerz

obłęd tego dnia dopada dłonie i twarz depresja zawładnęła głową ciężką od myśli nie nadążam czas śpieszy opadam z sił sztorm i kilka burz wokół podłogi sufit spada w dół nie widzę nic prócz ściany z wyrytym twoim imieniem wiem nic nie jest pewne nie będzie potrzebne prócz słów pocieszenia obłędny rycerz w przyłbicy i kapturze odwiedza mnie każdej nocy nie patrzę w jego oczy koc pomaga na chwilę ciemniej nie będzie umieram w zagubieniu z szeptem modlitwy na ustach podążam w kierunku zranionej duszy otoczony kordonem żelaznych cierni szarych róż