OGIEŃ

ciemna dolina cieniem kładzie słowa wydarte z zeszytu kratki małe niedowidzę dnia ni nocy uciekłaś z myśli pustka w dłoni chowam ją w kieszeni niech da odpocząć gdy śnię o dniach wypełnionych obietnicami jak dzban wodą świeżą potoki kaskady wolno płynie życie nigdy nie kończy zawsze się zaczyna jak po pożodze kwitną trawy zielone z nadzieją słabe jesienią bladną i żółcią się mienią iskra wskrzesi ogień namiętny płonie życie nowe nastaje świtem z marzeń a ty rozpuszczasz włosy na tarasie szlafroka ciepło i papieros odpalony nie gaśnie tli się myśl jak knot zanurzony w lampie pełnej nafty pełny kłamliwych wspomnień odchodzę na dłużej by skonać z miłości do ludzi i marności człowieka pragnienia ugasiłem zalałem wódką z tonikiem albo z innym sokiem