myśli jak sztormy na nic burze i cisza przed nimi w sercach szkwał przepędził miłość jak psa poszarzały w popielniku popiół biel włosów zbudzony świtem narodzony idę lepszą drogą niegdyś młodsi lepsi piękniejsi jak świat otwarci gotowi nienasyceni jednak coś nie tak kładą kłody pod stopy czerwony żar i głęboki piach znużeni wieczną walką przepaści coraz głębszy sens nie pozwolę przegrać jeszcze jeden as wyrywam cię ze snu w rejs w jedną jedyną stronę jedynie za siebie nie patrz zostaw dom uwierz w przygodę i sens tego co niepoznane za horyzontem będzie dobrze wierzę w nasze słowa i bicie serc wędrówką czas zamknięty w źrenicach popatrz na moja twarz