świat płonie raca na stadionie za każdym rogiem czai się śmierć ile zła w sobie zatrzymuje człowiek zamienił codzienne troski na ognisty kij zamachy za mało ciągle krwi za mało dobrych nas na ulicy tłum wyciągam dłoń kładą na nią granat wyrwana zawleczka proste wąsy rozsadza nas nienawiść iskrzy metal kłuje w piersi niepewność żal lęk utknęliśmy tymczasem pośród sierot na dnie zapadni pętla nad nami zimny sznur pokonajmy siebie przyjdą czasy pokoju nachodzą piękne chwile przejdziemy przez dzień wystarczy uwierzyć silnym być napędzać wiarę nie poddać się zagładzie silnych rąk twardych głów