idę nietrzeźwym krokiem droga prowadzi donikąd łykam z butelki krople trochę wina wystarczy by zapomnieć o istnieniu każdy dzień taki sam wychodzę z siebie wychodzę z ram pod sklepem pejzaż jak z żurnala kilku żuli bełkocą nietrzeźwy nie jestem inny obsikane nogawki świadczą o dawce napojów wyskokowych wlewam w siebie mówią że wolność zniewolony otrząsnąłem się w porę porzuciłem precz mamonę nie piję tak jak lubiłem