wymięci oczy pełne tęsknoty krążą po okolicach skazani na parki na ławki na dworce jak im pomóc w jaki sposób każdy kowalem losu każdy może żyć jak chce świat mruży oczy przemyka drzwi oni wiedzą o co w tym chodzi mają czas na wszystko dużo piją dużo myślą chodzą głodni dziury u spodni śpią gdzie bozia da zapachem mogą strącać gwiazdy znam kilku z dworca Kraków -Główny mijałem ich gdy na przepustkę rozkaz dostałem teraz jest daleko ten ktoś z brodą w pamięci słowa nie bądź kaleką nie płać złodziejom