po pierwszym oddechu nieświeżym powietrzem zaszyli pępek w brzuchu niby że sami się rodzimy że życie jak zaraza usuwać trzeba gdy przeszkadza w karierze inteligencka władza rządzą układy prawo po stronie silniejszego idę drogą w samotności ją obrałem pośród innych dróg każdy może o wiele więcej niż udźwignie w dłoniach zerwałem jeden kwiat tyle ile potrzeba by cieszyć się okiem nieba zrezygnowany rozpalam ogień w sercu by móc dalej biec na wschód od Edenu zapal w sobie radość ponad czasem nieistniejący w świecie z marzeń nie umieram życie to jak pierwsza dziewczyna której nikt nie zapomina żyje w sercu po kres dnia nocą wybudzony usypiam to ty mój miś zadłużony po pachy konam w niemocy