uciec nie mogę przed samym sobą strach jak paraliż jak złodziej skłócone myśli wędrują przestrzenią między płatami mózgu krawędzie komórek szarych szare od niepogody woda w szklance ostygła jak ciepłe dłonie w środku duszy coś się gnieździ usiąść nie może niespokojny otumaniony bliski demencji skulony jak pies głodny niepowodzeń wynurzam głowę na powierzchnię w zachwycie drobnych spraw załatwionych wzruszam się do łez deszcz moczy włosy choć nie jest ciepło tej nocy objęty w obojętność okryty płaszczem chowam się od nienawiści idę całkiem bokiem cieniem zmartwień przemyślenia poukładały dni w puzzle odchodząc każdego dnia w niepamięć zamykam serce na klucz dałem ci w zapasie kilka kropli szczęścia strach nie da się oswoić pobłogosław Panie cierpienia każdej z chwil