poeta

piszę wiersze mimo że serc nienawidzi świat idę w tłum świadomy Sodomy I Gomory betonowe szare skupiska masowej drogi egzystencja trudnego bytu poeta zawsze jest tym gorszym gościem wiele rozumie nie ulega mimo manipulacji zawsze obserwuje widzi analizuje zdanie ma na końcu języka rzeczywistość miesza się z astralem słowa na papierze budują w logiczną całość nie jest poważny kocha kobiety od miłości dzielą go szary sweter i wytarte spodnie twoja bluzka pęka gdy dotykiem przesuwa ciepłą dłoń nabrzmiałe szczęście bańka pęka nie pozostawia suchej nitki wybacza najważniejsza miłość i oddanie sprawie kocha ludzi nie gra w karty pije ćwiartkę zawsze w piątki nikogo nie zostawi na balkonie pali wznosi modlitwy do Najwyższego On go słucha wierzysz kochajcie ludzi odchodzą cudem się rodzą cieszy dzień jak ryby tlen na dnie nie daj się powstań napisz rym zmieniaj siebie zmieniaj świat