poeta biedny nędzne szaty w domu sam w bólu kona w kajdanach myśli układa w słowa w amoku absyntu woła krokami mierzy odległość z domu do bram Boga dłonie ma słabe narzeka na niedolę biedny duchem wolny ptaszyna słaba w swetrze potarganym błąka się ulicami miasteczka obserwuje woła w bramie wina napije z młodszymi kolegami nocą naciąga kaptur na ostry twarzy kontur zasypia głodny prawdy czasem myśli że umiera biedny poeta nędzna bieda