w przestrzeni w bezmiarze okryta płaszczem z miliarda gwiazd w sukni koronkowej stopy na zielonym wilgotne płuca amazońskiej dżungli w w oczach oceany łzy na policzkach słońce zgaśnie czas podąży dalej korytarzem marynarze na morzu sami zorza iskrzy przesuwa cień czarna dziura pochłania materię boję się gdy ciemno patrzy w oczy bezpiecznie wiedzieć mniej niż należy kończy się dzień rozdarte serca na pół wołam pokaż pazur zniszczona ludzkim życiem w przestrzeni w bezmiarze