porwę cię uspokój dzień ukołysze nas przykościelny dzwon teraz gdy osobno łączą samotne myśli w synapsach hiperbolach i synodach porwę cię jeśli chęć napawa optymizmem a słowa moralną zdobią postać ty i tylko ty nic więcej prócz więzów krwi wiatr i mgły dla niezakochanych popłyną rzeki i łzy słowa skruszą kamienne mury porwę cię uspokój dzień ukołysze nas przykościelny dzwon