w półmroku bielą prześcieradła skrywa twarz czas zlizuje z policzków kurz ile to w ukryciu w cieniu zbudowali cię co szeptali w jednym języku schronieniem stary strych słyszę bicie metalowego serca oczy jakby wydłubane przez kruki ciemne srogie wśród pajęczyn siedzi strażnik sławny pająk krzyżak wykuty w brązie w ogniu dojrzewałeś pisali wieszcze baje teraz w zapomnieniu nic nie warte obelżywe słowa w ustach niosą zaciskam powieki zagryzam usta w tobie żyje duch ukryty w samotności konasz metalowe serce pod skorupą w posągu chowasz tajemnice