wolny za skromny nieobojętny przejęty przesiąknięty paniką dziczy każdym świtem gasił światło pierwszy wychodził z klatki w kapturze chował świeże myśli na uszach z muzyką znikał za rogiem przystanek czerwony autobus zamknięte drzwi siadał sam w końcu to go odróżniało wiedział coś więcej to go bolało podpisana umowa związała mu ręce nie mógł w życiu się ustawić wolny za skromny czeka w kolejce na miejsce w Niebie potem jakoś to zleci ma nadzieję ale czy prawda okaże się prawdą