wypalony jak ziarno piasku na pustyni niedopalony papieros na przystanku im starszy tym bardziej nasiąknięty gąbczasty mokry do szpiku kości miękki jak galareta z octem sprężysty gdy kieliszek podnosi za kołnierz w szkole mnie targali teraz gdy osiadłem na mieliźnie okręt nie odpłynie przenika mnie życie skryty w swoich pragnieniach chucham na ciszę gęstych myśli widzę więcej nie boję się przyszłych dni