samotność w środku boli bardziej niż ząb cisza wypala w duszy pergaminowe sumienie cienką nicią szyte dni obrazem tego co przeminęło drugi człowiek odszedł bez słowa smutny świt bez perspektyw usta otwierasz rozmawiasz z kotem tyle do powiedzenia ciebie nie ma brakuje dąsów wyrazu twarzy zmarszczek zliczyć nie umiem tyle ich wokół bogaty z bagażem czasu z tęsknotą w sercu przy oknie wlepiony konam wszystko podobne każdy inny dzień mieniie się tęczą kropli łez nikt prócz listonosza czasem kominiarz zamieni słowa w nadzieję ty masz swoje podziel się kromką dnia przecież zrozumiem niechęć podejdź kawa z tamtego roku nie wystygła czekam miłość jak rzeka wysycha zawsze po lecie