strach ubrany w stare łachy dręczy zabiera uśmiechy dreszcze pokrywają duszę serce kołacze o pomoc zewsząd smród przenika do łzawych oczodołów spalone nadzieje nabierają barw ciemnych w ustach sucho woda smakuje goryczą zimne dłonie nie chcą więcej nabrzmiały opuchnięty brzuch wypchany jak wór z demonami wieku pieśni zza grobów zgnilizna na głowach popiół za późno nie zawrócisz kijem dobry czas minął dobry człowiek zginął skończył się dzień szary prochowiec trzymał w dłoniach